» TurcjaGruzjaArmenia

TurcjaGruzjaArmenia

18lipca2009, ruszamy busikiem do warszawy gdzie następnego dnia wsiedliśmy w Turkish Airlines i odlecieliśmy w stronę wakacji:). Na pokładzie pierwsze zaskoczenie, oprócz wegetariańskiego posiłku dostaliśmy kawę, herbatę, sok i browara…ledwie skończyliśmy pałaszować a trzeba było wysiadać. Na lotnisku bez najmniejszych problemów zakupiliśmy żetony metra, i za pół godzinki byliśmy na dworcu autobusowym. To miejsce nadaje się na osobną opowieść…wielki plac, na środku budynek z kilkudziesięcioma sklepikami i kebapiarniami, a wkoło 160 firm przewozowych oferujących połączenia w każdy zakątek kraju. Od razu dopadli nas naganiacze, i jeszcze nie zdążyliśmy się dobrze rozejrzeć a już mieliśmy kupione bilety na nocny autobus do Amasji. Autobusy w Turcji to kolejne już tego dnia pozytywne zaskoczenie…wielkie, nowoczesne, czyste, klimatyzowane, w każdym telewizor lub dwa…to nic że albo telewizja turecka, albo filmy sensacyjne z dubingiem. Drogi w Turcji to kolejne pozytywne zaskoczenie…albo już są, albo właśnie się budują…szerokie, równe, dwujezdniowe…ech, daleko nam jeszcze…Następnego dnia rano budzimy się w Amasyji - śliczne miasteczko z małymi wiktoriańskimi domkami wiszącymi nad rzeką, z ruinami zamku na wzgórzu oraz z grobowcami wykutymi w zboczu góry. Wszystko ładnie podświetlone w nocy, mnóstwo tureckich turystów, miasteczko wprost tętni życiem. Znaleźliśmy hotelik, zostawiliśmy graty i poszliśmy zwiedzać:). Całkiem udany początek wakacji….wszystko okazuje się bardzo proste, wszystko da się załatwić, kupić, wszyscy mili i pomocni. Następnego dnia znowu w autobus(tym razem dzienny) i jedziemy w stronę Trabzon. Dojechaliśmy późno (po22giej), i po godzinie bezcelowego łażenia zdecydowaliśmy się spędzić nocleg na plaży w śpiworkach. Noc wietrzna, ale gwiaździsta. W środku nocy..
-kurcze, coś mnie dotknęło, Beata wstawaj, coś mnie dotknęło…
-co Cię mogło dotknąć, śpij…
-nie nie, jestem pewny, coś mokrego mnie dotknęło…patrz…!!
Kilka kamieni dalej, na jednym z nich siedzi szczur wielkości kotka i się przygląda co robimy. Coś krzyknąłem na niego, odwrócił się i nieśpiesznie schował się między głazami. Resztę nocy spędziliśmy z duszą na ramieniu…ugryzienie przez tego gada wiązało by się z potrzebą szczepionki, a że Turcy nie gadają po angielsku, powiedzenie u lekarza co się stało byłoby dosyć kłopotliwe. Szczur wrócił tylko raz, obudziliśmy się godzinę później i zobaczyliśmy w świetle księżyca oddalający się bochenek chleba, większy chyba od samego złodzieja…. Następnego dnia zamierzaliśmy przekroczyć granicę i dotrzeć do Batumi, wcześniej jednak obejrzeliśmy oddalony o kilkadziesiąt kilometrów w głąb kraju klasztor Sumela - “przyklejony” do zbocza góry, wiszący nad kilkusetmetrową przepaścią budynek z zewnątrz robi piorunujące wrażenie. Jeszcze większe wrażenie zrobił na nas wewnątrz, gdzie okazało się że za murami zewnętrznymi kryje się zespół kapliczek, doskonale zachowany, ściany pokryte freskami z początku tysiąclecia. Do Trabzon wróciliśmy pierwszym na tych wakacjach autostopem i od razu ruszyliśmy w stronę gruzińskiej granicy.

Udało się ją przekroczyć późnym wieczorem, zaraz po drugiej stronie wsiedliśmy w autobus który zawiózł nas do odległego o kilkanaście km. Batumi, gdzie spędziliśmy nocleg. Następnego dnia zamierzaliśmy wsiąść w pociąg do Erywania i pojechać dalej, okazało się że pociąg będzie następnego dnia więc wymieniliśmy 50$, wsiedliśmy w maszrutkę i pojechaliśmy południową stroną Gruzji. Na drodze zaczęły pojawiać się krowy, dużo krów(droga na mapie oznaczona kolorem czerwonym - droga główna), potem zaczęły pojawiać się dziury, potem znikł asfalt a zamiast niego spotykaliśmy przepływające w poprzek drogi potoczki. Pojawiły się jeszcze przepiękne góry, deszcz i pojawiła się kilkusetmetrowa przepaść po prawej stronie… To nic że nie było drogi, to nic że padało tego dnia, to nic że zamiast zrobić planowane 300km tego dnia przejechaliśmy 50…Zeszliśmy z tego czegoś (szumnie zwanego drogą krajową) w dolinę rzeki, rozbiliśmy namiot obok starego młyna, rozpaliliśmy ognisko…najpiękniejszy nocleg naszej wycieczki…jakbyśmy byli misiami to mieszkalibyśmy właśnie w takim miejscu…nie spaliśmy z uwagi na powyższy fakty zbyt twardo:). Następnego dnia zatrzymało się terenowe autko a w nim dwóch przemiłych panów - jechaliśmy z nimi z godzinę, wysadzili nas na jakiejś górze, w środku jakiejś pasterskiej wioski. Ludzie stoją i się gapią - naszym łamanym rosyjskim zapytaliśmy gdzie jesteśmy, człowiek wziął mapę, pokręcił nosem i wskazał punkt odległy o kilkanaście km od drogi którą zamierzaliśmy jechać… Troszkę nas to zbiło z tropu bo cały czas jechaliśmy jedyną drogą która była, i nie sposób z niej było zjechać bo też i nie za bardzo było gdzie…na szczęście okazało się że jesteśmy tam gdzie trzeba, zlokalizowaliśmy zarówno na mapie jak i w terenie punk orientacyjny - przełęcz na wys. 2025n.p.m… Samochodów nie było, za to za pół godziny przyjechała maszrutka z kilkunastoma osobami w środku, upchnęliśmy się na jednym siedzeniu we dwoje i w ten sposób dojechaliśmy aż do ….położonego ok 30km od granicy armeńskiej. Po drodze fantastyczne krajobrazy, wysokie na 3000m góry pokryte lasami, niektóre zieloną trawką, strumyki wijące się wśród skał i spływające z tych gór, raz na jakiś czas ruiny zameczku, raz na jakiś czas zapomniana przez Boga, Rosjan i samych Gruzinów mieścinka - pozostałość po złotych czasach sierpa i młota…bardzo przygnębiające miejsca. Kiepski nastrój pogłębiał padający deszcz i świadomość że tego na pewno do Erywania nie dotrzemy… Humory nam się poprawiły od razu, gdy zatrzymał się busik a w nim trzech wesołych Gruzinów jadących w stronę granicy. Było późne popołudnie, parszywa pogoda…a my już szczęśliwi, bo w drodze jak się później okazało do samego Erywania. Formalności wizowe małe piwo…celnik zapytał czy rozmawiamy po gruzińsku lub ormiańsku czy rosyjsku, usłyszał odpowiedź przeczącą po czym uśmiechnął się, oddał paszporty i powiedział “good luck” :).

Do Erywania dojechaliśmy ok 22giej, wypłaciliśmy miejscową walutę, i taksówką pojechaliśmy do miejsca noclegowego wskazanego w naszym przewodniku. Śmieszna sytuacja - wielkie mieszkanie w samym centrum stolicy a w nim kilkanaście osób z różnych krajów, każdy z przewodnikiem Lonley Planet:). Okazało się że miejscówka ta jest polecana przez to wydawnictwo. Spędziliśmy w tym mieszkaniu 3 noce, w ciągu dnia włócząc się po okolicy - zwiedziliśmy Muzeum Ludobójstwa Ormian, targowisko miejskie, kilka pubów:). Następnego dnia maszrutką pojechaliśmy do Goris z zamiarem zobaczenia monastyru Tatev, niestety okazało się że jest zbyt późno, a że droga w jedną stronę zajęła nam 6h, należało się spodziewać tego samego w drodze powrotnej. I w ten sposób poznaliśmy Maisa - szalonego kierowcę busika z owocami. Po drodze dostaliśmy herbatę, jedzenie oraz propozycję noclegu w jego domu i wycieczki do Górskiego Karabachu gdzie wybiera się za dwa dni…cóż, czemu nie:). Dostaliśmy od niego numer telefonu z nakazem skontaktowania się wieczorem. Następnego dnia wybraliśmy się na przedmieścia Erywania zobaczyć Garni(jedyna zachowana pogańska świątynia) oraz Goght - fantastyczny 13wieczny monastyr, wpisany zresztą nie bez przyczyny na listę Światowego Dziedzictwa Unesco. Niestety liczba zwiedzających skutecznie obaliła niesamowity klimat tego miejsca. Kompleks świątyń położony na zboczu góry, a z boku klasztoru malutka kaplica Św. Grzegorza z 1177roku wydrążona bezpośrednio w skale…. Wracaliśmy oczywiście stopem - zatrzymał się samochód z czwórką ludzi w środku - Arut na stałe mieszkający w Holandii z mamą i dwoma synami. Jako jedni z niewielu ludzi spotkanych w Armenii (poza naszym miejscem noclegu) mówili po angielsku. Po miłej pogawędce zostaliśmy zaproszenie na półgodzinną herbatę(po to aby zobaczyć jak żyją Ormianie - wg. Aruta) która przerodziła się w całkiem spory podwieczorek z kawą, lodami, owocami, ciastem, oglądaniem zdjęć i filmów, oraz z wymianą adresów, telefonów, oraz obietnicą że gdybyśmy my(sami lub ze znajomymi) byli jeszcze kiedykolwiek w Erewaniu lub w okolicach, to jest drugie mieszkanie, do którego otrzymamy klucze i możemy zostać ile tylko chcemy….uff, aż nieswojo nam się zrobiło:). Niestety musieliśmy się pożegnać bo na dziś wieczór byliśmy umówieni z Maisem u niego w domu, na jutrzejszy wyjazd do Górskiego Karabachu. Podziękowaliśmy więc, zostaliśmy odwiezieni pod operę, podziękowaliśmy i zadzwoniliśmy do Maisa powiedzieć że jesteśmy gotowi… W jaki sposób dotarliśmy do Artaszad zasługuje na oddzielną opowieść….wspomnę tylko że poznaliśmy jego sympatyczną żonę i dwoje dzieci, które zostały wygonione ze swojego pokoju później nam udostępnionego. Następnego dnia w siedliśmy we czworo(Mais, jego szwagier i my) do trzyosobowego auta i ruszyliśmy.

W Karabachu byliśmy po trzech godzinach - Mais kierował:). W drodze do Stepanakertu zwiedziliśmy małe miasteczko Szusza, podziwialiśmy fantastyczne górskie krajobrazy, olbrzymie (dla nas) ilości latających orłów, sokołów i innych drapieżnych. Po załatwieniu formalności wizowych pożegnaliśmy się grzecznie i wsiedliśmy w maszrutkę do oddalonego o dwie godziny jazdy Wanku, gdzie spędziliśmy jedyny w Karabachu nocleg. Osobliwością wioski jest płot zrobiony z tablic rejestracyjnych samochodów azreskich, porzuconych podczas wojny. Tego dnia zwiedziliśmy również położony nad wsią klasztor Gandzasar. Nazwa jego oznacza “wzgórze skarbów”. Jest to najcenniejszy zabytek Karabachu. Główny kościół św. Jana Chrzciciela jest wzorcowym przykładem architektury ormiańskiej XIII wieku. Według miejscowych przekazów znajduje się tu cenna relikwie; głowa św. Jana Chrzciciela, która trafiła tu dzięki krzyżowcom bezpośrednio z Palestyny. Do Erywania zaplanowaliśmy wyruszyć następnego dnia, i tak troszkę maszrutkami, troszkę autostopem dotarliśmy do miejscowości Sisian (Armenia) gdzie rozbiliśmy namiot u podnóża góry. Nagle nie wiadomo skąd pojawił się starszy pan, okazało się że mieszka z rodziną w pobliskim(wydawałoby się opuszczonym) domku i zaprasza nas na herbatę, owoce i przeniesienie namiotu bliżej zabudowań:). Cóż - wchodzimy. W dwóch pomieszczeniach (jednym mieszkalnym, jednym gospodarczym-każde po 15m2) zamieszkiwali dziadziuś, bardzo sympatyczna babcia i ich córka z czworgiem dzieci:). Jako że zanosiło się na deszcz chcieli zaprosić nas na noc do środka, niestety w obliczu takiego zagęszczenia musieliśmy odmówić:). Rankiem po obowiązkowym śniadaniu i wymianie adresów zostaliśmy odprowadzeni przez starszego pana na dworzec maszrutkowy…
-a czym wy chcecie jechać?
-no autostopem…
-autostopem? a co to jest autostop?
-staje się przy drodze, wyciąga rękę, czasami samochód się zatrzymuje i zabiera nas …
-nie rozumiem ale pójdę i zapytam…
Za minutę wraca z jakimś kierowcą i mówi:
-maszrutka do Erywania będzie za dwadzieścia minut, ale autostop się tu nie zatrzymuje…

Podziękowaliśmy grzecznie za nocleg i odprowadzenie, wyszliśmy trzysta metrów za dworzec i zabrał nas pierwszy przejeżdżający samochód:). Ostatnie 200km do Erywania znowu z jakimś bardzo spieszącym się pracującym człowiekiem. Zaczynamy rozmawiać - skąd jesteśmy? no z Polski, aaaa mam brata w Polsce:). ooo poważnie?-pytamy, człowiek wyciąga telefon, zaczyna z kimś gadać po ormiańsku i podaje nam słuchawkę, bierzemy i słyszymy piękną polszczyznę bez akcentu - dzień dobry, jak się macie:):). To było bardzo zabawne, byliśmy strasznie zaskoczeni tym co się dzieje, ogromem gościnności i serdeczności który nas na każdym kroku spotykał. Zbaczamy z trasy o kilkanaście kilometrów, i dzięki uprzejmości naszego kierowcy mogliśmy podziwiać monastyr Norawank - przepięknie położony, na wzgórzu nad doliną, dookoła kamieniste dość wysokie czerwone pagórki. Przeszliśmy się chwilkę dookoła, cyknęliśmy fotki, zajrzeliśmy na chwilkę do przewodnika, zapaliliśmy świeczki i ruszyliśmy w kierunku Erywania. W międzyczasie na horyzoncie, powyżej widocznych z daleka czerwonych pagórków, zaczął nam się ukazywać biały pagórek…najpierw niewielki, potem coraz większy, a potem wyłonił się (tym razem łaskawie) w całej okazałości…ARARAT!! wow, wielka, potężna góra na środku wielkiej równiny…coś fantastycznego… widok ten będzie chodził za mną do końca życia!!

Sympatyczny pan odwiózł nas na dworzec kolejowy w Erywaniu i przystąpiliśmy do kupowania biletu na pociąg do Tibilisi. Budynek zasługuje na to aby się w nim przez chwilkę zatrzymać - monumentalna budowla z wielkim marmurowym holem, gdzieniegdzie misternie wpleciony sierp i młot, po prostu porządny kawał radzieckiej architektury:). W podziemiach targowisko i ubikacja o której nie sposób nie wspomnieć - szereg kabin, większość bez drzwi(lub drzwi uszkodzone), klozet-babcia pijana kasuje po złotówce za wejście. Raz na jakiś czas wchodzi do pomieszczenia z kabinami, i szlaufem z wodą spłukuje to czego się nie udało spuścić, oczywiście większość spłuczek nie działa … zapomniałem dodać że robimy na tzw. “Małysza”…to miejsce pozostanie na zawsze w mej pamięci, podobnie jak i widok Araratu na równinie… Okazało się że mamy do dyspozycji 3 rodzaje biletu: za 2500, za 3500 i za 5000 ichniejszej waluty. oczywiście wybraliśmy najtańszy bez rezerwacji miejsc, na co pan w okienku zapytał: a nie chcecie siedzieć?:). Chyba reszta pasażerów też wyszła z założenia że tylko przy wcześniejszej rezerwacji miejsc będzie możliwość posadzenia pupska, bo w finale mieliśmy cały wagon(przeznaczony dla ludzi bez wykupionej rezerwacji) dla siebie:).

Rankiem następnego dnia (po14 godzinach jazdy) doturlaliśmy się do Tibilisi. Szybka przejażdżka metrem, następnie maszrutka i już jedziemy w stronę Gori - rodzinnego miasta Stalina. Na miejscu okazało się że wódz (a raczej pamięć po nim) ma się całkiem dobrze. Jest do obejrzenia cała masa pamiątek po Józku: wagon w którym podobno podróżował, liczne zdjęcia, pamiątki, dary od rządów innych krajów(w tym polskiego) oraz jego chata skryta pod dachem jakby mauzoleum. Pani przewodnik biegłą angielszczyzną opowiada historię wodza bez zająknięcia, nie wspominając ani słowem o ani jednej ofierze. W mieście jest ulica imienia Józefa Stalina, oraz kilkunastometrowy pomnik w centrum miasta - całkiem sympatycznie. Jako że jest jeszcze przed południem, a jesteśmy niedaleko planujemy jeszcze dziś przekroczyć turecką granicę w miejscowości Vale - jedziemy zatem w kierunku granicy. Kolejny autostop, kierowca ma słuchawki na uszach, dla nas ulga, nie trzeba gadać po rosyjsku w którym żadne z nas nie czuje się zbyt dobrze. W końcu kierowca podejmuje rozmowę, pyta skąd jesteśmy, od kiedy jedziemy, czy nam się Gruzja podoba - oczywiście że podoba! Co widzieliśmy w Gruzji…niewiele, właściwie to przejeżdżamy przez nią, byliśmy tylko w Tibilisi i Gori. A Walery na to, że chciałby nam pokazać Bonjormi - miasteczko uzdrowiskowe leżące akurat na trasie naszej wycieczki. My na to że czemu nie …. więc zostaliśmy zabrani w fantastyczne miejsce. dostaliśmy kukurydzę, bilety wstępu na kolejkę gondolową i diabelski młyn. Nasz nowy znajomy pyta czy jedliśmy jakieś gruzińskie jedzenie - my na to że nie za bardzo, bo tak naprawdę to się śpieszymy….no to zostaliśmy zaproszeni na obiad i obietnicę że zostaniemy później odwiezieni do granicy. Skończyło się na tym że wypiliśmy dwie butelki koniaku, jakieś wino, najedliśmy, nasz znajomy z dziewczyną wsiadł w samochód i odjechał a my rozbiliśmy namiot po drugiej stronie szosy a w dalszą drogę ruszyliśmy dopiero następnego ranka.

Vale to taka zapomniana wioska wśród gór, raz na jakiś czas przejeżdżają przez nią tureckie tiry, nie ma tam absolutnie nic, poza pięknymi krajobrazami:). Przekroczyliśmy granicę bez problemu, i po godzinie czekania, zabrał nas pierwszy przejeżdżający samochód - tego dnia na wieczór dotarliśmy do Kars. Droga wiodła po płaskowyżu, tym samym chyba co przejeżdżaliśmy przez niego tydzień wcześniej w Gruzji. Przepiękne zielone przestrzenie na wysokości ponad 2500m n.p.m. i ani żywego ducha wokoło… Następnego dnia chcieliśmy dotrzeć przynajmniej do Dogubayzit - zobaczyć albo Ani, albo pałac Ishaka Paszy. Plątaliśmy się po mieście z godzinę nie mogąc znaleźć właściwego kierunku, dzieciaki łaziły za nami, krzyczały “money”, raz nawet jeden rzucił w nas cebulą…chyba nie byliśmy miłymi gośćmi…z któregoś przejeżdżającego busika wychylił się pan, krzyknął coś po turecku i bachory rozbiegły się naokoło dając nam święty spokój. W końcu znaleźliśmy właściwy kierunek, podjechaliśmy kilka kilometrów na wozie w zamian za co zrewanżowaliśmy się panu który tez na nim jechał (a wybierał się w tą samą stronę co my) - dosiadł się do nas jak zatrzymaliśmy stopa. Do Dogubayzyt dotarliśmy przed południem - natychmiast wsiedliśmy do dolmusza, i po kilkunastu minutach dotarliśmy do Ishak Pasa Sarayi. Ogólnie dosyć ciekawe miejsce. (opis się pojawi wkrótce:). Kolejna miła niespodzianka - szliśmy z plecakami, i jeszcze nie zdążyliśmy wyciągnąć ręki zatrzymał się samochód i podwiózł nas do Dogubayzit. Resztę dnia spędziliśmy tirze z kurdyjskim kierowcą, jadąc w kierunku jeziora Van i podziwiając krajobrazy za oknem. Mnie turecki Kurdystan zachwycił - przepiękne, zupełnie obce dla europejczyka krajobrazy, wspaniali ludzie, posterunki wojskowe co kilkanaście kilometrów a na nich czołgi, myśliwce, działa… co jakiś czas kontrola drogowa, na jednej z nich przetrzepano nam dosyć dokładnie plecaki… Było już późno w nocy jak rozbiliśmy się nad brzegiem i poszliśmy do pobliskiej (turystycznej chyba) miejscowości coś zjeść… Usłyszeliśmy muzykę, weszliśmy przed jakiś budynek…i okazało się że trafiliśmy na tureckie wesele:). Zaraz zostaliśmy zaproszeni przez gospodarza, dostaliśmy herbatę i mogliśmy się poprzyglądać jak się w tym kraju świętuje zamążpójście - chłopaki osobno, dziewczyny osobno. Chłopaki tańczyli do bardzo głośnej kurdyjskiej muzyki, a kobiety zebrały się kilkanaście metrów dalej i pastwiły się nad parą młodą przyczepiając im do ubrania pieniądze szpilkami…. uciekliśmy stamtąd, bo dziewczyny zaczęły mnie pokazywać sobie palcami - miałem na sobie krótkie spodenki:). Następnego dnia wstaliśmy wcześnie(nie dało się wytrzymać w namiocie już o 7mej rano), wykąpaliśmy się w krystalicznej wodzie Vanu i wyszliśmy machać. Za cel postawiliśmy sobie dotrzeć do Nemrut Dag. Połowę dnia spędziliśmy w tirze z przesympatycznym Kurdem, częstował nas herbatą, coś opowiadał o okolicy…niestety nie byliśmy w stanie się porozumieć. W drugiej połowie dnia jechaliśmy stopem wspólnie z dwoma chłopakami z Ukrainy - zrobili prawie taką samą trasę co my, nie korzystając przy tym ani razu z hotelu, ani autobusu…dla mnie imponujące.

Na Nemrut Dag wybraliśmy się z samego rana z miejscowości Karadut, zupełnie ignorując fakt że to 10 km pod górę wybraliśmy się na piechotę… tyle kilometrów stopem zrobiliśmy, na pewno nas ktoś podwiezie…nie podwiózł…całe 10 kilosów żywego samochodu…no może jeden czy dwa. Zmordowani dotarliśmy na szczyt - fakt, widok imponujący, ale co z tego jeśli czeka nas jeszcze droga z powrotem a tu 44′C w cieniu… Do Karadutu wróciliśmy późnym popołudniem, zjedliśmy, spakowaliśmy się i złapaliśmy auto jadące w kierunku Adiyaman. Nemrut był widoczny z odległości ponad 50km, wyróżniał się sztucznie usypanym kopcem na szczycie…jakbyśmy wcześniej wiedzieli że to tak wysoko, w życiu byśmy się nie zdecydowali żeby się tam wdrapywać na piechotę w pełnym słońcu:). W Adiyaman złapaliśmy nocny autobus jadący w kierunku Kapadocji…była godzina 19.30 a termometr zewnętrzny wskazywał 36′C na plusie.

Do Kapadocji jechałem z mieszanymi uczuciami, jawiła mi się ona jako mocno przereklamowana wątpliwej jakości atrakcja, jednak po dotarciu na miejsce zostaliśmy szybko wyprowadzeni z błędu. Znaleźliśmy pole namiotowe i poszliśmy do jedynego w mieście banku wymienić resztkę dolarów jaka nam została. Nagle słyszymy za plecami - Cześć!. O, prawie 3 tygodnie jedziemy i pierwszy raz spotykamy kogoś z Polski:). Nareszcie, w końcu można normalnie pogadać:). Okazało się że Aga podróżuje z Polski autostopem, celem jest pogranicze turecko-syryjskie gdzie ma dołączyć reszta znajomków, póki co jedzie z Ronem - sympatycznym holendrem. Czujemy się jak ostatni burżuje-pole namiotowe, jedzenie(od czasu do czasu) w knajpach…a oni na dziko w jednej ze skalnych jamek, z przepięknym widokiem na dolinę i księżyc - aż szkoda było wracać na kemping jak zobaczyliśmy gdzie mieszkają:). Pierwszego dnia pobytu(po całonocnej jeździe autobusem - ostatni odcinek drogi stopem) zwiedziliśmy muzeum kościołów a późnym popołudniem poszliśmy już we czworo na spacer doliną……:). Następnego dnia z samego rana pożegnaliśmy nowych znajomych, a sami poszliśmy na szybki spacer Love Valley. Wieczorem znowu nocny autobus i następnego dnia lądujemy w Stambule. Po tym wszystkim co widzieliśmy i przeżyliśmy to miasto nie robi na nas specjalnego wrażenia…..ot kolejne miasto. Zamelinowaliśmy się w hostelu ………….. Nie ważne że jedna łazienka na piętrze, nie ważne że śpimy na dachu na świeżym powietrzu na karimatach….. ważne że jak wstajemy rano to z jednej strony Haga Sofia, z drugiej Błękitny Meczet, a z trzeciej Morze Marmara….taaaka miejscówka:). Dwa ostatnie dni urlopu poświęciliśmy na zwiedzanie stolicy. Miasto jak miasto, tłoczno, śmierdzi, muezin o świcie, tysiące kotów…to akurat mi się podobało. Błękitny Meczet za darmo, za to zupełnie na przeciwko Haga Sofia w wiecznym remoncie za 20tl/os i 40metrowa kolejka do niej….podziękujemy. Krótki spacer po bazarze, przejażdżka promem do Azji. W hostelu na dachu(na karimacie obok:) poznajemy trzy sympatyczne polki - przyjechały sobie na wakacje:). Pozazdrościć fantazji - ja swoich rodziców nie mogę sobie wyobrazić w takim miejscu i w takich okolicznościach. Jeszcze tylko kupimy tytoń i węgiel do sziszy i możemy wracać. W jednym ze sklepów zostajemy zaproszeni na latający dywan, poczęstowani sokiem…siedzą tam już dwie osoby, jak się później okazało dwoje polaków. Planują przejechać tą samą trasę co my samochodem:). Aż nas ściska z zazdrości - my jutro na samolot do Polski….:(

Mawiają że apetyt rośnie w miarę jedzenia…nie można tego lepiej ująć, jeszcze nie wróciliśmy do domu a już obgadaliśmy przyszłoroczny wyjazd. Pomarzyć dobra rzecz, może Indochiny, może któraś z byłych republik, może Afryka, może porodówka w końcu … ale do Armenii i Gruzji jeszcze wrócimy na pewno, i to nie tylko palcem po mapie…